اینجا تهران است.شهری که در کافه اش هدایتاز گذشته حرف می زد.فروغ برای ما شعر می خواندشاملو "خوشه" مهر را پخش می کرد.سهراب در سکوتی نجیبانه کنار نقاشی های تنهایی می ایستاد.اخوان روایت اساطیر دور را نقالی می کرد.فردین کرامت انسانی را بصحنه می آوردآیا از آن تهران چیزی خارج از خاطرات ما بجا مانده؟

در گلدان زندگیگل عشق بڪار، گل دوستـی گل صداقت، گل محبت گل مهربانـیخواهی دیـد گلـدان زندگیـت ازهمـــه گلهـای عالــم زیبـا تر میشـود

عزیزم لبخند بزن به نسیمی که مدام نوازشت می کندو به بلبلانی که با حس و شوقی وصف ناپذیر برایت ترانه ای عاشقانه سر می دهند . .لبخند بزن به آسمانی که برای لطافت زمین زیر پایش ،اشک شوق جاری می سازد .لبخند بزن به شقایق ها ،نیلوفر های آبی و نرگس هالبخند بزن به خدایی که با نعمتهایش ،لبخند را میهمان لبهایت م...

پرندگانبه برکه های آرام پناه می برند و انسانها به دل های پاکخوش به حال آنها که مایه آرامش دیگرانند .

زندگی...زندگی رویش یک حادثه نیست زندگی رهگذر تجربه هاستتکه ابری است به پهنای غروب آسمانی است به زیبایی مهزندگانی چون گل نسترن است باید از چشمه جان آبش دادزندگی مال ماست خوب و بد بودن آن عملی از من و ماستپس بیا تا بفشانیم همه بذر خوبی وصفا و بگوییم به دوست معنی عشق و حقیقت چه نکوست.

گاه آرزو میکنم زورقی باشم برای تو؛تا بدانجا برمت که میخواهی.زورقی توانا به تحمل باری که بر دوش داری.زورقی که هیچگاه واژگون نشود؛به هر اندازهیی که ناآرام باشی؛یا دریای زندگیات متلاطم باشد ؛

همه اتفاقات خوب، برای انسانهای مثبت اندیش می افتد! انسانهایی که زیبا فکر می کنند با دیگران با محبت رفتار می کنند شکرگزار هستندخودشان را دوست دارند به زندگی لبخند می زنند

آسمان را بنگر،که هنوز، بعد صدها شب و روزمثل آن روز نخست، گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندداینهمه غصه و غم، اینهمه شادی و شورچه بخواهی و چه نه ،میوه یک باغندهمه را با هم و با عشق بچین، ولی از یاد مبرپشت هر کوه بلند، سبزه زاری است پر از یاد خدا

عشق میماند و بسلحظه ها میگذرند روز و شب از پی همغصه ها با گذر چرخ زمان رنگ به خود می بازندهم چو خورشیدی از پس ابرها چو مهتابی آغشته به مههمه غمهاهمه دغدغه ها همه دلهره ها را پایانی هست فقط عشق می ماند و بس

فردا زورق وارونه ای است که به اعماق دریاها می رود و من در دنیایی پر از امید با ماهی ها عهد می بندم که زورقم به آنها لطمه ای نزند و دل آسمانی خود را به ماهی ها هدیه می دهم و مهرم را به تو می سپارم

چه میشد این جهان میشد همه عشقزمین و آسمان میشد همه عشقنگاهها دوستت دارم سراسرکران تا بیکران میشد همه عشقنفسها عطر رویایی دل انگیزوطن یک آشیان میشد همه عشق