
تنهائی جای پایش را عمیق تر
و ماندن در این غربت لحظه های غرق در مرداب را شدت بخشیده
مانند شاخه ای خشک شکننده
و چون عمر یک حباب
لحظه های شیرین، کوتاه
کوره راه خوشبختی، تاریک و متروک
زمان در تسخیر پائیز
و من همچنان در انتظار بهار
برچسب: تنهائی,تنهائی من,تنهائی یعنی,تنهائی پر هیاهو,تنهائی چقدر سخته,تنهائی شعر,تنهائی مکتب نبوغ است,تنهائی خیلی بهتره,تنهائی و غم,تنهائی های من,
نویسنده: سارا هاشمی